ضریحِ نو مبارک؛

از شرِ زمانه‌ی پر فریب پناه بر شما. از رنجِ بی امانِ زیستن پناه بر شما. از چنگالِ دنیا این عروس هزار داماد پناه بر شما. از بغض و کینه و درد پناه بر شما. از نَفْس سیرنشدنی و وحشی پناه بر شما. از تعب روزگار ناجوانمرد پناه بر شما. از شیفتگی و سنجاق شدن به دنیا پناه بر شما. از هر چه سیاهی و غمِ ناگفتنی پناه بر شما. از هتک حرمت های درک نشده پناه بر شما. از غربت های لافهم پناه بر شما. از بی پناهیِ محض پناه بر شما.آخرش هزار دنیا بیاید و برود مگر اندکی بفهمیم که شما که بودید و چه کردید و خب راستش از این ادراک ضعیف و درکِ معلول مان پناه بر شما.
اگر این روزها پناهی چون شما نبود که بدان پناهنده شوم چه!